February 25, 2018 | Bisaya»

On the commemoration of the 32nd anniversary of the Edsa Uprising
The National Democratic Front of the Philippines in Mindanao (NDFP-Mindanao) joins the nation in remembering the heroism of the Filipino people in the EDSA uprising, which, 32 years ago, was one of the great results of a two-decade struggle, both non-armed and armed, that fought against and strove to topple the US-Marcos regime. People from various classes and sectors, particularly workers, professionals, the religious and the youth and students, massed up along the main thoroughfare of the nation’s capital to express their denunciation and disgust against years of the US-Marcos regime’s fascist dictatorial rule.

Although clearly the transition from Marcos to Cory was merely a change in leadership and did not altogether eradicated the semifeudal, semicolonial social system of the country, it is, on one hand, important to acknowledge the sheer collective capacity of a people, united under the aim of restoring real democracy, to be able to kick-out a fascist dictator of twenty years from power. It was, on the other, a dress rehearsal for future people’s protests that will surge alongside the people’s armed revolution in order to once and for all liberate the nation from the dictatorship of the ruling classes of landlords, big comprador bourgeoisie and US imperialism, and end the oppression and exploitation of semicolonialism and semifeudalism.

Only into its second year in power, the US-Duterte regime has already displayed a degree of fascism comparable if not worse than that of Marcos. Duterte, in the past couple of years, imposed policies of death and destruction by way of his major three wars: Oplan Tokhang, Oplan Kapayapaan, and the war against the Moro people by imposing martial law in Mindanao.

With Oplan Tokhang now fully operational and restored in the hands of the PNP, the country can only expect no less than the further escalation of extrajudicial killings perpetrated by both police operatives and state-sponsored death squads. Tokhang has already taken the lives of more than 13,000, and at this point, the level of brazenness and impunity will even go much higher and more widespread.

Duterte’s case before the International Criminal Court, should it seriously push through and become a full blown trial, will be an opportunity for the relatives of the hundreds of victims of Tokhang and extrajudicial killings to seek for justice. It can also serve as one of the platforms for the Filipino people to encourage the international community to help by means of amplifying their condemnation as well against the fascism of the US-Duterte regime.

While the impact of the ICC is yet to unfold, it is imperative for the local people’s movement led by the church people, professionals, progressive groups, students, the middle sector, workers and peasants against extrajudicial killings and other human rights violations to strengthen and broaden itself. This is to lay the foundation in the country for any international support to pour in.

In the Mindanao countryside, Duterte’s Oplan Kapayapaan (OPK) is the brutal encirclement and suppression campaign of the regime aimed at suppressing the masses and defeating the revolutionary movement. It has launched series of focus and sustained combat operations in the island’s hinterlands. These brutal military operations have ensnared thousands of masses in situations replete with harassment, bombings, shelling and other vile manifestations of state terrorism. As a result, hundreds of thousands have fled their villages, farms and other sources of livelihood, and suffer dire conditions in evacuation areas.

OPK’s terror also extends to towns and cities where leaders and members of legitimate mass organizations fall prey to the Duterte regime’s crackdown, which employ surveillance, illegal arrests, political killings, filing of trumped up charges, psychological warfare and other forms of Marconian tactics.

The AFP has also unleashed psywar operations and schemes and employed manufactured scenarios designed to be able to circulate propaganda — ‘fake news’ — aimed at vilifying and slandering the revolutionary movement and its leaders. In a desperate effort to justify Duterte’s “terrorist” tag, the AFP has gone berserk, directing their local thugs to commit the most grisly of murders and falsely pin the act on the NPA. This perfidious scheme was employed in the Southern, NorthEastern and Far Southern regions in Mindanao, in the AFP’s desperate attempt to use and deceive the masses into going against the revolutionary movement. While it may have affected a few people, it will never be able to destroy the credibility of the CPP-NPA-NDFP that has been buttressed by its own rectification movement.

In the meantime, Duterte’s war against the Bangsamoro continues to escalate in Mindanao as the extended martial law goes halfway into the first quarter of the year. Outside of a still devastated Marawi City, the AFP, on one hand, continues to run after Bangsamoro groups, both legitimate and armed, that continue to assert the Moro people’ genuine right to self-determination. On the other, Duterte keeps the Moro at bay with promises of more political and economic power once his own version of the BBL is approved and “federalism” – which is nothing but his dictatorship — is enshrined.

The NDFP – Mindanao calls upon the Filipino people to renew their commitment to a genuine form of people power that serves the interest of the masses, not of any faction or US imperialism, that will thwart anew the looming fascist-dictatorship of the US-Duterte regime. As this regime imposes more and more taxes on the people and drowns the country in billions of dollars in debt for its ambitious ‘Build, Build, Build’ infrastructure frenzy, the people must launch bigger and more militant protests against the US-Duterte clique, protests that are far wider and more frequent compared to that of the EDSA uprising.#

Ka Joaquin Jacinto

Pebrero 25, 2018

Atol sa pagsaulog sa ika 32 nga anibersaryo sa pag-alsa sa Edsa


Ang National Democratic Front of the Philippines sa Mindanao (NDFP-Mindanao) nakighiusa sa nasud sa pagdumdum sa kamabayanihon sa katawhang Pilipino sa pag-alsa sa EDSA, nga, 32 tuig ang niagi, usa sa bantugang resulta sa duha ka dekadang pakigbisog, dili-armado ug armado, nga nisukol ug naningkamot pagbungkag sa rehimeng US-Marcos. Ang katawhan gikan sa nagkadaiyang mga hut-ong ug sektor, partikular ang mga mamumuo, propesyunal, mga relihiyoso ug kabatan-onan ug estudyante, nagtapok sa mga nag-unang kadalanan sa sentro sa nasud aron ipakita ang ilang pagsalikway ug kasuko batok sa dugay nga katuigang diktaduryang paghari sa pasistang rehimeng US-Marcos.

Bisan pa man kung ang transisyon gikan kang Marcos ngadto kang Cory pag-usab lamang sa liderato ug wala hingpit nga nagwala sa semi-pyudal ug semi-kolonyal nga katilingbanong sistema sa nasud, kinahanglan gihapon pasidunggan ang kolektibong kaakuhan sa katawhan nga nahiusa sa katuyoang ipabalik ang tinuod nga demokrasya, sa usa ka bahin, aron palagpoton ang beinte na ka tuig nga pasistang diktador gikan sa poder sa gahum. Sa laing bahin, usa kini ka pagbansay alang sa umaabot nga mga protesta sa katawhan nga mosulong, dungan sa armadong rebolusyon sa katawhan, aron hingpit nga ilingkawas ang nasud gikan sa diktadurya sa nagharing hut-ong sa mga agalong yutaan, dagkung burgesya-komprador ug imperyalismong US, ug tapuson ang semi-kolonyal ug semi-pyudal nga pagpangdaugdaug ug pagpahimulos.

Anaa pa lamang sa ikaduhang tuig sa iyang paghupot sa gahum, ang rehimeng US-Duerte nagpakita na sa grabeng pasismo nga mahikompara, kung dili man mas grabe pa, kang Marcos. Sa nilabayng duha ka tuig, nag-imposar si Duterte og palisiyang pagpamatay ug pagguba pinaagi sa iyang tulo ka nag-unang gubat: Oplan Tokhang, Oplan Kapayapaan ug gubat batok sa katawhang Moro pinaagi sa pagpatuman sa martial law sa Mindanao.

Sa hingpit nga pagpatuman ug pagbalik sa Oplan Tokhang ngadto sa PNP, makalaum ang nasud sa mas grabeng extrajudicial killings nga himoon sa kapulisan ug mga death squads sa estado. Ang Tokhang nagkutlo na sa kapin 13,000 ka kinabuhi, ug ubos niini mas mosamot pa ug mas mokaylap ang pagkagarapal ug kawalay pagpanubag.

Ang kaso ni Duterte sa International Criminal Court, kung seryoso man kining madayon ug mosangpot sa hingpit nga pagtaral, mamahimong oportunidad aron makakab-ot og hustisya ang kaparyentehan sa gatusan ka mga biktima sa Tokhang ug extrajudicial killings. Mamahimo usab kining magsilbi isip tikanganan sa katawhang Pilipino aron madasig ang internasyunal nga komunidad sa pagtabang pinaagi sa pagpakusog sa ilang pagkondena sa pasismo sa rehimeng US-Duterte.

Bisan kung ang dili pa nato makita ang kamahinungdanon sa ICC, ang lokal nga kalihukan sa katawhan pinangunahan sa tawong simbahan, mga propesyunal, progresibong mga grupo, ka-estudyantehan, hatungang pwersa, mamumuo ug mga mag-uuma batok sa extrajudicial killings ug uban pang pagpanglapas sa tawhanong katungod, kinahanglan mapalig-on ug mapalapad. Himoon kini aron mahan-ay dinhi sa nasud ang pundasyon alang sa moabot nga suportang internasyunal.

Sa kabanikanhan sa Mindanao, ang Oplan Kapayapaan (OPK) ni Duterte brutal nga kampanyang pagliyok ug paghikaw sa masa, sa usa ka rehimeng nagtumong nga hikawan ang masa ug pildihon ang rebolusyonaryong kalihukan. Naglunsad kini og serye sa mga tutok ug sustinidong kombat operisyon sa kabukiran sa isla. Kining mga brutal nga operisyong militar nagbutang sa liboang masa sa kahimtang nga puno sa pagpanghasi, pagpamomba, paturagas nga pagpabuto ug uban pang dautan nga manipestasyon sa terorismo sa estado. Ang resulta, gatusan ka libo ang pugos nga nibiya sa ilang mga komunidid, umahan ug uban pang tinubdan sa panginabuhian, ug nag-antus sa makalolooy nga kahimtang sa mga lugar asa sila nagbakwit.

Ang teror sa OPK niabot sa kalungsoran ug kasyudaran diin biktima sa crackdown sa rehimeng US-Duterte ang mga lider ug membro sa mga lehitimong organisasyong masa, nagpatuman sa pasubaybay, iligal nga pag-aresto, pulitikal nga pagpamatay, pagpasaka sa tinumotumong mga kaso, psychological warfare ug uban pang porma sa mga taktika ni Marcos.

Gilunsad usab sa AFP ang psywar operations ug iskema, ug naggamit sa hinimohimong mga senaryo aron makapakaylap og propaganda — ‘fake news’ – nga nagtumong sa pagdaut ug pagpasangil sa rebolusyonaryong kalihukan ug mga lider niini. Sa desperadong paningkamot nga mapamatud-an ang pagtawag ni Dueterte nga “terorista”, nagsalimuang ang AFP, nga nagmando sa ilang lokal nga mga sinuhulan nga mohimo sa ngilngig nga mga pagpamatay ug ipasangil kini sa BHB. Kining malinglahong iskema gipatuman sa Southern, NorthEastern ug Far Southern nga mga rehiyon sa Mindanao, sa desperadong paningkamot sa AFP nga gamiton ug linglahon ang masa aron mobatok sa rebolusyonaryong kalihukan. Nakaapekto man kini sa pipila ka katawhan, apan dili niini maguba ang kredibilidad sa PKP-BHB-NDFP nga gipalig-on sa iyang kaugalingong kalihukang pagtul-id.

Sa kasamtangan, ang gubat ni Duterte batok sa Bangsamoro nagkagrabe sa Mindanao samtang ang gipainat nga martial law padulong sa iyang unang kwarto sa tuig. Sa gawas sa guba pa gihapon nga Marawi City, ang AFP, sa usa ka bahin, padayon nga naggukod sa mga grupong Bangsamoro, lehitimo ug armado, nga padayong nakigbisog alang sa tinuod nga katungod sa kaugalingong paghukom sa katawhang Moro. Sa laing bahin, gipahupay ni Duterte ang Moro pinaagi sa saad nga mas dakung pulitikal ug ekonomikanhong gahum sa dihang aprubahan ang iyang bersyon sa BBL ug ang “federalismo” – nga iyang diktadurya – matibuok na.

Ang NDFP–Mindanao nanawagan sa katawhang Pilipino sa pagpalig-on sa ilang pagbarug alang sa tinuod nga porma sa people power nga nag-alagad sa interes sa masa, ug dili sa usa lamang ka paksyon o sa imperyalismong US, nga mopukan sa pasistang diktadurya sa rehimeng US-Duterte. Samtang kini nga rehimen mopatuman sa nagkadakung buhisan sa katawhan ug molumos sa nasud sa bilyones dolyares nga utang alang sa iyang ambisyosong ‘Build, Build, Build’ nga pagpangtukod og imprastruktura, ang katawhan kinahanglan molunsad og mas dagku ug mas militanteng mga protesta batok sa barkadahang US-Duterte, mga protestang mas lapad ug mas subsob kaysa sa pag-alsa sa EDSA. #

Ka Joaquin Jacinto